Recensie – A most wanted man

Inleiding
Verkadefabriek, vrijdag 24 oktober – Ik had een lage verwachting over deze film. Andere geruchten en recensies die ik las waren vaag en niet veel zeggend. Kortom de film leek me niet aantrekkelijk. Toch is ‘A most wanted man’ een hele bijzondere film. Dit komt omdat de hoofdrol speler, Philip Seymour Hoffman, dit voorjaar is overleden aan een overdosis bestaande uit heroïne, cocaïne, benzodiazepines, amfetamines en andere stoffen, aldus de lijkschouwster Julie Bolcer.

De film is gemaakt onder leiding van Anton Corbijn. Onder andere bekend van ‘Control (2007)’ en ‘The American (2010)’. Naast Hoffman, wie de rol van Günther Bachmann op zich neemt, figureren Rachel McAdams en Daniel Brühl als Annabel Richter en Maximilian.

‘A most wanted man’ is een chronologische spionage thriller met veel zakelijk geklede dubbelagenten. Het verhaal speelt zich af in Hamburg. De agenten zijn op hun werk wel extra opgetut. Maar wanneer lange werkdagen gedraaid worden, veranderd Günther in een slordig geklede alcoholist.
Geluid
De geluidseffecten klopte bij het decor, niet bijzonder maar zoals elke bioscoop film zorgt het vocale gedeelte voor de extra beleving. Een voorbeeld van een bijzonder geluidseffect is wanneer Günther Bachmann op een sombere dag achter de piano gaat zitten en een simpel nummer speelt, loopt het verhaal over in een scène waarin hij samen met Annabel Richter in zijn Mercedes rijdt. Vervolgens stopt de auto met rijden en wanneer de auto stopt, geldt dit ook voor het pianospel.
Een zeer opvallende motief is dat Bachmann heel veel rookt. Bij bijna elke scène zoekt hij een gelegenheid een sigaret te roken.
Spionagethriller
Wanneer het label spionagethriller aan een film wordt gehangen doet dit meteen denken aan een James Bond/Mission Impossible film. ‘A most wanted man’ behoort zeker niet tot die categorie. De film is een vertelling over een uitgehongerde islamitische asielzoeker, Issa Karpov. In de film kom je achter zijn persoonlijkheid, in het begin van de film wordt gedacht dat hij een radicale moslim is met duistere missie.
Samenvatting
Een klein spionage team, waar Günther ook deel van uitmaakt, probeert na de 9/11 aanslag (die o.a. in Hamburg was beraamd.) een volgende te voorkomen. Dit wordt hun moeilijk gemaakt omdat andere inlichtingendiensten zich er ook mee bemoeien. Dan komt Annabel Richter in het verhaal voor, ze is advocaat en probeert Issa te beschermen. Issa vraagt haar een gunst, zodat hij het geld wat hij van zijn vader zou erven zou ontvangen. Dit doet zij, maar Issa bedenkt zich. Hij vindt het geld onrein (bloedgeld) en wil het niet hebben. Annabel stelt voor het te schenken aan goede doelen. Hierdoor komt het spionageteam bij de volgende schakel.

Dr. Faisal Abdullah (Homayoun Ershadi) zal het geld naar de goede doelen overmaken. Toch verandert hij één doel. Dit is uitstekend nieuws, want hierdoor kunnen de dubbelagenten verder met hun onderzoek. Zij willen nu in plaatst van Issa, Dr. Faisal schaduwen, want dit brengt hun waarschijnlijk bij het hart van de organisatie. Wanneer ze Dr. Faisal Abdullah eindelijk hadden werden ze afgetroefd door de andere inlichtingendienst en was alles voor niets. Geen happy end dus. Dit vond ik jammer anderzijds is het minder realistisch wanneer alles lukt zoals in de 007-serie.
Realiteit
Het verhaal zit vol actuele beelden van het huidige Westen. Dit zorgt voor een onbewust herkenningspunt waardoor u extra mededogen met het slachtoffer Issa zult voelen.
Zeker in deze tijd waarin IS zorgt voor terroristische dreigingen. En verschillende gebouwen, zoals het witte huis extra beveiliging krijgen is deze film goed te linken met het hedendaagse leven.
Vergelijking
Het verhaal is niet vernieuwend. Zoals dit zijn er meerdere, denk bijvoorbeeld aan Spielberg’s “Munich” en “Bigelows Zero Dark Thirty“. Toch wordt de strijdt tegen terrorisme minder benadrukt en weergeeft het juist goed de manier hoe boeven van nu gepakt moeten worden.
Door oude trucen, zoals het doorgeven van een boodschap in een sigarettenpakje en nieuwtjes die op raadselachtige manier worden overgedragen. Lijkt deze film een ode aan het klassieke spionagewerk.

Slot
De opzet van het verhaal was fantastisch en de spionage-acties waren erg goed opgezet. Ook Philip Hoffman heeft goed acteerwerk verricht. Zijn personage loopt door een brede waaier van emoties. En kenmerkend is zijn trage, bijna lusteloze manier van praten.
En ondanks dat Hoffman er misschien niet uitziet als een goed getraind dubbelagent speelt hij dit heel sterk in de film. Met zijn slimme trucjes en listige zetten weet bijna altijd een briljant plan op te zetten om zo het doelwit zonder enige heisa te controleren.

Een minpunt voor deze film is het langdradig verloop. Wanneer meer actie was toegevoegd en een langere verhaallijn (in dezelfde tijd) zou de film een stuk levendiger maken. Hierdoor zullen waarschijnlijk velen (tot ongeveer 25 jaar) dit geen goede film vinden omdat het lang duurt en er verder niet veel uitkomt.
Argumenten
Emotivistische argumenten
‘Dit vond ik jammer anderzijds is het minder realistisch wanneer alles lukt zoals in de 007-serie.’

Intentionele argumenten
‘Lijkt deze film een ode aan het klassieke spionagewerk.’

Vernieuwingsargument
‘Het verhaal is niet vernieuwend. Zoals dit zijn er meerdere, denk bijvoorbeeld aan Spielberg’s Munich en Bigelows Zero Dark Thirty. ….’

Morele argumenten
‘Het verhaal zit vol actuele beelden van het huidige Westen. Dit zorgt voor een onbewust herkenningspunt waardoor u extra mededogen met het slachtoffer Issa zult voelen.’

Vaktechnische argumenten
‘Een minpunt voor deze film is het langdradig verloop.’

‘Ook Philip Hoffman heeft goed acteerwerk verricht. Zijn personage loopt door een brede waaier van emoties. En kenmerkend is zijn trage, bijna lusteloze manier van praten.’
Invalshoeken
Informatief
‘Dit komt omdat de hoofdrol speler, Philip Seymour Hoffman, dit voorjaar is overleden aan een overdosis bestaande uit heroïne, cocaïne, benzodiazepines, amfetamines en andere stoffen, aldus de lijkschouwster Julie Bolcer.’

Contextbeschouwend
‘Zeker in deze tijd waarin IS zorgt voor terroristische dreigingen. En verschillende gebouwen, zoals het witte huis extra beveiliging krijgen is deze film goed te linken met het hedendaagse leven.’

Kunstbeschouwend
‘‘A most wanted man’ is een chronologische spionage thriller met veel zakelijk geklede dubbelagenten. Het verhaal speelt zich af in Hamburg.’

Oordeelgericht
‘Een minpunt voor deze film is het langdradig verloop. Wanneer meer actie was toegevoegd en een langere verhaallijn (in dezelfde tijd) zou de film een stuk levendiger maken. Hierdoor zullen waarschijnlijk velen (tot ongeveer 25 jaar) dit geen goede film vinden omdat het lang duurt en er verder niet veel uitkomt.’

Intuïtief
‘Het verhaal is niet vernieuwend. Zoals dit zijn er meerdere, denk bijvoorbeeld aan Spielberg’s “Munich” en “Bigelows Zero Dark Thirty“. Toch wordt de strijdt tegen terrorisme minder benadrukt en weergeeft het juist goed de manier hoe boeven van nu gepakt moeten worden.‘

Woorden
1084

Bijlage A
‘A Most Wanted Man is waardig afscheid van Philip Seymour Hoffman’ (****)

REVIEW Anton Corbijn is een secuur verteller in een bijzondere verfilming van John le Carrés roman, schrijft recensent Bor Beekman.

Door: Bor Beekman 4 september 2014, 10:37 1
RECENSIESPIEGEL
A Most Wanted Man –

De film is onvermijdelijk nog donkerder en omineuzer nu we weten dat hoofdrolspeler Philip Seymour Hoffman in februari van dit jaar overleed aan een overdosis heroïne en cocaïne

Martin Wuttke en Philip Seymour Hoffman in A Most Wanted Man
Martin Wuttke en Philip Seymour Hoffman in A Most Wanted Man © Foto Anton Corbijn/Courtesy Schirmer/Mosel Munich
Er is al veel somber aan Anton Corbijns spionagethriller A Most Wanted Man. Al die verbeten personages met hun dubbele en driedubbele agenda’s, de schimmige verwikkelingen, van marteling en terrorisme tot door de staat gesanctioneerd machtsmisbruik. En dat alles afgezet tegen een fraai gefilmd, onguur en regenachtig Hamburg, dat de schuldenlast van het huisvesten en opleiden van 11/9-brein Mohammed Atta nog niet te boven lijkt.

Maar de film is onvermijdelijk nog donkerder en omineuzer nu we weten dat hoofdrolspeler Philip Seymour Hoffman in februari van dit jaar overleed aan een overdosis heroïne en cocaïne.

Pafferig, bleek en gejaagd zien we hem op het doek als Gunter Bachmann, de chef van een Duitse antiterreureenheid. Een man die zich verdooft met whisky maar nooit rust, getergd als hij is door het verleden – iets met een misgelopen operatie in Beiroet. Gewapend met scherp intellect, cynisme en hubris, doch betrokken bij z’n team.

Corbijn beweegt zich ver van de spionnenthrillerformule

Grotere operatie
Als de getraumatiseerde moslim Issa (Grigoriy Dobrygin) in Hamburg opduikt, en de alarmbellen afgaan bij Interpol, ziet Bachmann een kans voor een grotere operatie. De jongen, zoon van een Russische crimineel en een Tsjetsjeense, legt in Hamburg contact met een idealistische advocate (Rachel McAdams). Zij helpt hem aanspraak maken op het kapitaal van zijn dode vader, die zijn vermogen liet beheren door een Duitse privébank.

Terwijl zijn meerderen Issa als groot gevaar beschouwen en direct van de straat willen plukken, en ook de CIA staat te popelen, begint Bachmann een geraffineerd vertakt onderzoek. Moslimimmigrant, advocaat of bankier, eenieder die, al of niet terecht, in verband kan worden gebracht met terrorisme, valt te manipuleren. Bachmanns team tuigt Issa op als ‘geit’, lokaas om een vermeend Al Qaida-kopstuk te ontmaskeren, een man die publiekelijk bekend staat als verzoener tussen Oost en West.

Corbijn beweegt zich ver van de spionnenthrillerformule; hij koerst beheerst naar een confrontatie tussen alle betrokken partijen, neemt de tijd. Zijn verteltrant is secuur, maar ook afstandelijk: bijfiguren schieten er soms bij in, ze zijn weinig uitgediept.

Hoffmans onorthodoxe Duitse accent is even wennen, maar zoals in zijn beste films wringt de acteur zijn fysiek, stem en mimiek tot een nieuw persoon

Wat zijn filmbewerking van John le Carrés roman uit 2008 bijzonder maakt, is niet de perceptie dat het kwaad zich in grijstinten hult, maar de notie dat de grens tussen politiespeurwerk en uitlokking diffuus is. Terrorisme wordt eerst gefaciliteerd en vervolgens bestreden.

Hoffmans onorthodoxe Duitse accent is even wennen, maar zoals in zijn beste films wringt de acteur zijn fysiek, stem en mimiek tot een nieuw persoon: Bachmann herinnert geen moment aan eerdere rollen. De acteur zal nog te zien zijn in een bijrol in The Hunger Games-reeks, maar neemt waarlijk afscheid onder Corbijns regie.

A Most Wanted Man is een portret van een man die schaakt op een mistig bord. Dat kán pionnen kosten.

Regie: Anton Corbijn.
Met: Philip Seymour Hoffman, Willem Dafoe, Grigoriy Dobrygin, Rachel McAdams, Robin Wright
122 min., in 51 zalen

Site: http://www.volkskrant.nl/recensies/a-most-wanted-man-is-waardig-afscheid-van-philip-seymour-hoffman~a3737010/